H!P Trip in Japan Part 2

posted on 26 Jul 2010 21:18 by sephi

มาต่อกันที่พาร์ทสองงงงง
พาร์ทนี้จะประกอบไปด้วยวันที่30 เมษายน กับวันที่ 1พฤษภาคม

วันที่ 30/04/2010
มาถึงญี่ปุ่นก็สองวันแล้ว วันนี้ไม่มีโปรแกรมไปดูคอน เพราะมันไม่มี
สรุปคือวันนี้ว่าง เลยไปตะลุย คามินาริมง หรือวัดอาซาคุสะที่มีโคมแดงๆ ใหญ่ๆ
ห้อยอยู่ข้างหน้า เดินเล่นได้ซักพักก็กลับที่พักนั่งเล่นคอมอยู่2-3ชั่วโมงได้ ซักบ่ายสาม
ก็ออกไปแร่ดที่อุเอโนะแล้วต่อด้วยอากิฮาบาร่า เดินที่อากิบะอยู่ดีๆ หลงทาง ดันเพลิดเพลิน
ไปกับแสงสีเสียง ร้านดีวีดีและฟิกเกอร์ บลาๆๆๆๆ สุดท้ายก็เดินไปเรื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
จนกระทั่งมาถึง ณ จุดนึง หน้าตาคุ้นๆ อาเมะโยโกนี่หว่า เดินกลับมาถึงอุเอโนะเลยทีเดียว
ปวดตรีนมาก เลยจับรถไฟกลับเกสท์เฮาส์ที่อาซาคุสะในทันใด กลับถึงเกสท์ก็อาบน้ำแล้วก็
ไปลอว์สันซื้อคาลปิสโซดามานั่งกระดกนั่งคุยกับมดแหวน มดแหวนบอกว่าพรุ่งนี้มีอีเวนท์
จับมือคิวท์ที่ชิบุย่าเลยตัดสินใจไม่ไปโอไดบะ เช็คเว็บขายตั๋วแล้วมันมีตั๋วขาย เลยกะไปซื้อ
ตั๋วตอนเช้าแทนจากนั้นก็แปรงฟันแล้วนอน ส่วนมื้อเย็นกินราเมงตั้งแต่อยู่ที่อากิฮาบาร่าแล้ว หุหุ

 โคมแดงข้างหน้าที่คุ้นตากันดี

 

เดินถัดจากโคมแดงมาหน่อยก็เป็นร้านต่างๆนานามากมาย สาวๆเพียบ หุหุ

วันที่ 01/05/2010
ตื่นเช้าเพื่อที่จะไปโกราคุโด ร้านขายบัตรต่างๆที่ฮาราจุกุ นั่งเจอาร์ไปแพงอยู่เหมือนกัน เหอะๆๆๆๆๆ
ไปถึงราวๆเก้าโมงครึ่งได้มั้ง เดินเล่นซักแป๊ปก็ไปยืนรอหน้าร้านขายบัตรซึ่งมีคนมารออยู่ก่อนแล้ว
สองสามคน ต่อไปซักพักร้านก็เปิด (ร้านเปิดสิบโมง) ก็เดินเข้าไปถามพนักงานในร้านว่า บัตรอีเวนท์
ของคิวท์วันนี้อยู่ตรงไหน เขาก็บอกอยู่หน้เาร้าน ไปดูได้ ก็เลยเดินไปส่องในตู้หน้าร้าน แล้วก็เรียกพนักงาน
มาหยิบบัตรให้ ก็ค่อยๆจิ้มเลือกไล่ตั้งแต่ ยาจิม่าซังนิมัยโตะ สุซุกิซังโตะ นากาจิม่าซัง เอโตะ ฮากิวาระซังแต่
ตอนจะจิ้มบัตรของจิซาโตะ ดันโดนโอตะคนนึงปาด แล้วมันเหลืออยู่ใบเดียว ก็เลยอดบัตรอีเวนท์ของจิเบะ
ไปโดยปริยาย ที่สอยมาก็มีของไมมิสองใบ(เผื่อมดแหวนใบนึง) ไอริหนึ่งใบ ไมไมหนึ่งใบและนักกี้หนึ่งใบ
หมดไป7000เยน ซักแป๊ปมดแหวนก็วิ่งมาแบบตื่นๆ เลยบอกไปไม่ต้องห่วงสอยมาให้แล้ว จากนั้นจึงพากัน
ไปเดินที่ชิบุย่า ไปดูลาดเลาที่สถานที่จัดอีเวนท์ก่อน ทาวเวอร์เรคคอร์ดชิบุย่า ก็เดินเล่นสอยดีวีดีอาราชิ
แผ่นคิวท์ที่ฝากๆกันมา ซื้อเสร็จก็ออกไปหาของกินละ เลยแวะมัตสึยะ ร้านข้าวหน้าเนื้ออีกร้านนึงที่คิดว่า
เป็นคู่แข่งกับโยชิโนะยะ ทานเสร็จก็ใกล้จะได้เวลาอีเวนท์ เลยไปยืนรอหน้าทาวเวอร์เรคคอร์ด รอซักแป๊ป
สต๊าฟก็เรียกให้ไปเข้าคิว

คนแรกเป็นไมไมน้องเล็ก
ในใจแอบตื่นเต้นเล็กน้อย แบบว่าอีเวนท์ครั้งแรกในญี่ปุ่น
จะฟังน้องพูดรู้เรื่องมั้ย จะไปบังใครเขามั้ย (ฮา) วิธีต่อแถวเขาจะในบัตรจะมีเบอร์บอกอยู่ว่าอยู่เบอร์อะไร
เราก็ต้องต่อตามเบอร์ต้องไปถามคนอื่นว่าเขาเบอร์อะไรกันถ้าจำไม่ผิดน่าจะได้เบอร์ 121 ก็ต้องเดินขึ้นบันได
ไปต่อ ต่อซักพักสต๊าฟจากข้างล่างก็ทยอยๆเรียกให้เข้าไปในที่จัดอีเวนท์ ก็เรียกทีละหลายๆเบอร์ เบอร์แรกๆ
ก็จะไปจับจองพื้นที่หน้าๆ ไอ้เราก็ตั้งเบอร์ร้อยกว่าแต่ก็ไม่ได้อยู่ห่างเวทีมาก ก็ใกล้อยู่ เป็นเวทียกสูงขึ้นมาไม่ใหญ่นัก รอบนี้มีคนไทยสองคน ผมกับน้องเอ็มที่ตามมาจากโอไดบะรอซักพักไฟก็มืดลง โอตะก็เฮใหญ่ แต่พอไฟสว่าง
กลับกลายเป็นเฮียผมทองตัวท้วมๆท่าทางกวนๆคนนึงขึ้นเวทีมา วันนั้นมีอีเวนท์ที่โอไดบะด้วย เขาก็เลยถามใครไปโอไดบะมาบ้าง ก็ยกมือเฮกันใหญ่ ไอ้เราไม่ได้ไปก็เลยอยู่เงียบๆ ฮ่าๆๆๆ เฮียคนนั้นก็ยังพูดอีกว่าดีจังน้า มาทันด้วยแต่ไมไมมาไม่ทัน อาจจะเลทไปซักนิดขอให้รอกันด้วยนะ โอตะก็ร้อง เห กันใหญ่ แต่ก็รอไม่นาน เฮียผมทอง
ก็เรียกไมไมขึ้นเวที น้องก็ขึ้นมาแล้วก็บอกเฮียคนเมื่อกี๊อ่ะ ผู้จัดการวงคิวท์ ทุกคนก็ตกใจเล็กน้อย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
น้องก็บอกว่าดูไม่ค่อยเข้ากับวงเลยเนอะ อีเวนท์นี้เหมือนจะให้เลือกหัวข้อมาพูด ให้เวลาประมาณ7นาทีได้
ตอนแรกนึกว่าจะฟังรู้เรื่อง ไปๆมาๆ ไม่รู้เรื่องเลย รู้แค่ว่าไมไมชอบฟังเพลงของ นิชิโนะ คานะ พอคุยจบก็ถึงเวลา
จับมือ คุณผู้จัดการก็ให้สต๊าฟยกโต๊ะขึ้นมา ให้ไมไมหลบมุมไปก่อน แล้วก็เรียกให้ขึ้นมาจับ ใครจับก่อนก็ได้ไม่ต้องตามเบอร์ ส่วนตัวผมกับน้องเอ็มยืนจ้องหน้าไมไมซักพักถึงเข้าไปต่อคิว เอ็มยืนอยู่ข้างหน้า เห็นว่าได้จับนิดนึงแล้วก็โดนผลักออกไปอย่างรวดเร็ว ชะตากรรมเซฟี่ก็ไม่แพ้กัน พูดไปว่า "มาจากไทยนะ อยากให้ไปเล่นคอนที่ไทย"พูดเร็วมาก ไม่รู้น้องรู้เรื่องรึเปล่าแต่น้องก็อาริกาโตะกลับมาอย่างเดียวเลย ในอีเวนท์เห็นมีคนฝากของให้น้องไอ้เราก็ไม่ได้หิ้วถุงเสื้อมา อีเวนท์จิสสะก็ไม่ได้เข้า เวลาเหลือชั่วโมงนิดๆกว่าจะถึงของไอริเลยกลับไปเอาเสื้อที่ทำมาให้น้อง แต่ ใช้เวลาเกิน กลับมาที่อีเวนท์กำลังจับมืออยู่สต๊าฟเขาไม่ให้เข้าแล้ว เลยพลาดอีเวนท์ไอริไปอย่างน่าเสียดาย แต่ก็ต้องยอมไป ช่วยไม่ได้นี่เนาะ ออกมาข้างนอกทำหน้าตูดซักนิด สต๊าฟก็ออกมาเรียกให้ไปต่อคิวเข้าอีเวนท์คนต่อไป นากาจิม่า ซากิ หรือนักกี้สาวเฮฮาประจำวง

อีเวนท์นักกี้
ตาผู้จัดการก็ขึ้นมาเหมือนเดิม แล้วก็เรียกนักกี้ออกมา น้องก็ออกมา ออกมาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงน้องบอกว่าวันนี้
จะมาเล่าถึงสมาชิกแต่ละคน เรียกง่าย ภาษาไทยก็คือ "เผา" นั่นเอง ฟังไม่ค่อยออกว่านักกี้พูดถึงไมมิกับไอริว่ายังไงแต่ของจิสสะนี่ฮา น้องบอกว่า จิสสะชอบมาเลทไม่ค่อยรักษาเวลา แล้วก็เล่าถึงตอนไปดิสนีย์แลนด์ น้องบอกว่าไปตอนช่วงหน้าหนาว นักกี้ก็ยืนรออยู่นานมาก พอโทรไปก็บอกว่า"ใกล้ถึงแล้วๆ" แต่ก็ยังไม่ถึงซักทีสุดท้ายพอมาถึงก็จะหัวเราะแหะๆแล้วบอกว่า"ตื่นสายน่ะ ขอโทษที"  นักกี้พูดถึงไมไมว่าเป็นคนที่คิดจะทำอะไรแล้วก็ต้องลงมือทำ มีวันนึงไปเดินชิบูย่าหรือฮาราจุกุนี่แหละ ตอนนั้นก็ดึกแล้วแต่ไมไมบอกว่าอยากร้องคาราโอเกะ ร้านก็ใกล้จะปิดเลยบอกว่าวันหลังก็แล้วกัน ไมไมกลับบอกว่า"เอาน่า ซักสองสามเพลงก็ยังดี" สุดท้ายก็เข้าไปร้องจนได้ นักกี้บอกว่าไมไมชอบร้องเพลงของนิชิโนะ คานะซังและตัวนักกี้เองเนี่ยชอบร้องเพลงของ อารากาคิ ยุย แต่สุดท้ายแล้วก็มักจะร้องเมดเล่ย์คิวท์ แล้วก็ทำอะไรทุกอย่างเหมือนตอนขึ้นคอน มีเชียร์ด้วย ของนักกี้ก็จบลงเท่านี้แหละ แล้วก็ช่วงจับมือก็ยืนมองหน้านักกี้ซักพัก แล้วค่อยไปต่อแถว ดีที่คราวนี้สต๊าฟมันให้เวลามากขึ้นเลยพูดได้เยอะ จริงๆก็พูดเหมือนของไมไม แต่พูดช้าลงน้องเลยฟังรู้เรื่อง ก้ตอบกลับมาว่า จะพยายามไปให้ได้เลยค่ะ อะไรเทือกๆนี้  พอออกไปข้างนอกรอประมาณ 20นาทีก็เรียกเข้าอีเวนท์คนต่อไป เหนื่อยดีเหมือนกัน เข้าๆออกๆ ขึ้นๆลงๆ แต่เป็นโอตะต้องอดทน อีเวนท์สุดท้ายเป็นอีเวนท์ของไมมิ ลีดเดอร์คนสวย

 

บัตรอีเวนท์หน้าตาแบบนี้ล่ะ แต่สีของแต่ละคนจะต่างกัน ถ่ายตอนต่อคิวกำลังจะเข้าอีเวนท์

อีเวนท์ไมมิ
ได้เบอร์63 เลยได้อยู่หน้าๆ ได้กำลังใจจากที่ฟังนักกี้พอรู้เรื่อง มารอบนี้กะฟังของไมมิเต็มที่ เริ่มแรกก็ผู้จัดการ
ขึ้นมาเหมือนเดิม แล้วก็ค่อยเรียกไมมิออกมา ออกมาทีนี่คนเฮกันตรึม แน่นอนลีดเดอร์ขวัญใจประชาชีนี่ น่ารักที่สุดอยู่ใกล้มาก สามารถโฟกัสไปที่หน้าน้องได้ใกล้มากๆ น้องน่ารัก ยิ้มตาขีดตั้งแต่เริ่มอีเวนท์ ขาว น่ารัก เลิศที่สุด แล้วก็เริ่มพูดแค่ประโยคแรกแค่นั้นแหละขอบาย ฟังไม่ทัน พูดเร็วมาาาาาาาาาาาาก ติดจรวด รู้ว่ามีเวลาจำกัดและอยากพูดเยอะ แต่เร็วเกินไปแล้ววววววว ฟังออกนิดเดียว มีพูดถึงในคอนตอนโยนธงเพลงEveryday Zekkouzhouโพสิชั่นผิดอะไรซักอย่าง ที่เหลือจ้องหน้าน้องอย่างเดียว แค่จ้องก็เคลื้มได้ น้องน่ารัก ส่งอายคอนแทคท์ไปทั่วยิ้มไม่หุบ ชอบหันไปหาผู้จัดการบ่อยๆเพื่อเช็คเวลาอีก พูดไปได้ซักพักก็มีเสียงลึกลับออกมาจากข้างหลังถามว่า"จะพอได้รึยังค้าาาาาา?" คาดว่าเสียงนักกี้+ไอริ ไมมิก็ยิ้มๆแล้วหันไปถามผู้จัดการว่าขอต่อได้มั้ย ผู้จัดการก็บอกว่าไหนๆก็รอบสุดท้ายแล้วก็จัดไป ไมมิก็ได้โฟ่ต่อ ก็ฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดี น้องน่ารักโฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกพูดไปยิ้มไปตลอดเวลา ไม่มีใครน่ารักเท่าคนนี้ละ >w< พอจบไมมิก็ไปยืนหลบมุมให้สต๊าฟมาตั้งโต๊ะเพื่อจับมือผู้จัดการก็ถามไอริกับนักกี้ว่าจะออกมารึเปล่า ตอนนั้นนี่ลุ้นให้ออกมามากเผื่อจะได้จับมือ แต่สองคนนั้นก็บอกว่าไม่เป็นไร ก็เลยเสียใจนิดๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ  รอบนี้ยืนดูไมมินานกว่ารอบคนอื่น แบบว่าน้องน่ารักมาาาาาาาาก น่ารักที่สุดยิ้มตลอดเวลา ไม่รู้เมื่อยกรามบ้างรึเปล่า ยิ้มแล้วยิ้มอีก รอซักแป๊ปก็ชวนมดแหวนให้ไปจับมือเพราะจะต้องแวะโตคิวแฮนด์ไปซื้อไลท์สติ๊กแล้วก็ไปดูคอนเบอร์รี่ต่อ ก็ให้มดแหวนอยู่ข้างหน้าเผื่อสต๊าฟจะไม่ผลัก เราจะได้ยืนมองนานๆ 55555พอใกล้ๆจะถึงคิวก็เรียกสต๊าฟที่ยืนก่อนไมมิให้รับถุงเสื้อไปพอวางถุงเสร็จนั่นแหละน้องก็คว้ามือจับทันที พร้อมยิ้มตาขีดมาให้เคลิ้มมาก มือทั้งนุ่มและอุ่น ตอนนั้นตื่นเต้นมากมือเย็นเลยพอเจอมือน้องเข้าไปมันเคลิ้มมมมมมม น่าแปลกใจที่สต๊าฟไม่ผลักได้พูดสิ่งที่อยากพูดจนครบถ้วน (ไม่บอกว่าพูดไรไปมั่ง หุหุ) น้องก็ฮนโต๊ะ แล้วก็อาริกาโตะๆ น่ารักมาาาาาาาาาาาาาาาาาาก ออกจากอีเวนท์มายังเพ้อไม่หาย หลังจากนั้นก็ไปโตคิวแฮนด์ไปซื้อไลท์สติ๊ก สีเขียวกับสีม่วง แล้วก็นั่งรถไปนากาโนะเพื่อไปดูคอนเบอร์รี่

 

บัตรคอนเบอร์รี่

ไปถึงนากาโนะซันพลาซ่าก็ประมาณห้าโมงครึ่งได้ เจอกลุ่มพวกวาตานาเบ้ซังที่มาดูคอนที่ไทยเลยนั่งคุยกันซักพัก แล้วก็ฝากตาเบนซ์ซื้อแฟ้มสุ่มสามอันแล้วก็เข้าไปดูคอน ไม่ขอเพ้ออะไรมากคอนนี้เป็นละครซะเยอะ เอ็มซีเยอะ ไม่ได้ตั้งใจฟังเท่าไหร่ ยูรินะน่ารักมากรู้แค่นั้นแหละ คอนจะมาสนุกช่วงท้ายๆ ที่นั่งไม่ได้ใกล้และก็ไม่ได้ไกลมากกำลังดี แต่คนข้างหน้าไม่เอนจอยชีวิตเลย อะไรก็ไม่รู้ บู่ว เสียอารมณ์ ดีที่คนข้างๆ สู้ชีวิต สนุกดี ดูคอนจบก็ไปรวมกลุ่มกับพวกพี่วอยแกะแฟ้มสุ่มดู ตาเบนซ์สุ่มได้ ยูรินะ โมโมโกะ มิยาบิ มือเมพมาก ไอ้เราเลยลองมั่ง ไปซื้อเพิ่มมาอีกอัน เปิดได้จินามิซะงั้น TT TT หลังจากนั้นก็ไปหาพวกเบ้ซังเพื่อที่จะไปปาร์ตี้ที่คนญี่ปุ่นจัดให้ ถึงร้านที่จัดเลี้ยงสามทุ่มครึ่ง ก็เข้าไปนั่งเบียดๆกันหน่อย คนเยอะ น่าจะราว50-60คนได้ กลุ่มคนไทยช่างน้อยนิด ที่ไปก็มีน้องเอ็ม มดแหวน เซฟี่ ป๊อป พัฒน์ ตาปอนด์ ตาโม พี่วอย พี่โก้ เป็นอะไรที่สนุกนะสำหรับผม คนญี่ปุ่นหลายคนเจอตอนที่เขามาดูคอนที่ไทยแต่อีกหลายๆคนก็วันนั้นวันแรกเลย ได้คุยกับหลายๆคนสนุกดี มีคนนึงชอบไมมิเหมือนกัน คุยกันถูกคอเลยให้เสื้อคิวท์สีแดงที่ใส่ในคอน(ซักแล้วนะเออ)ไป มีคนนึงซึ่งไม่ได้ถามชื่อ รู้แค่ว่ามาจากโอซาก้า เลยเรียกกันว่าตาโอซาก้า คุยกันมันส์มากตานี่มีรูปคู่กับเอเคบีตรึมเลย มีเกือบหมด สุดยอดมาก บางครั้งก็คุยไม่ค่อยรู้เรื่องแต่เขาก็พยายามสื่อสารจนเราเข้าใจ อาหารก็อร่อย จ่ายไปสามพันเยนเลยต้องเอาให้คุ้ม ทั้งสาเก ทั้งเบียร์ เราเอาหมด ฮ่าๆๆๆๆๆ เวลาล่วงเลยมาประมาณห้าทุ่มครึ่งได้ก็เลยขอตัวกลับก่อนเดี๋ยวรถไฟหมดไม่อยากนอนแคปซูล มันเล็ก -*- ก่อนกลับเราก็พร้อมใจกันอาริกาโตะ เขาก็ตะโกนว่า ไทยไซโกๆๆ (แปลได้ว่า ไทยสุดยอด) แค่นั้นยังไม่พอ ยังมี โอยาสุมิยาบิ (โอยาสุมิที่แปลว่าฝันดี+กับชื่อมิยาบิ) แล้วก็เอนจอยๆๆๆ กว่าจะหลุดออกมาได้ใช้เวลาพอสมควรอยู่ จากนั้นคณะเดินทางเราก็เดินทางกลับเกสท์กัน ไอ้ภูมิเมาเละ แต่ยังมีสติอยู่นะ ถึงจะโวยวายไปบ้างก็เหอะ ดีที่บนรถไฟคนไม่เยอะ = ="

กลับเกสท์ไปก็ต้องไปแพ๊คกระเป๋า เตรียมย้ายไปแอนเนกซ์ในวันต่อไป แพ๊คของเสร็จฝรั่งใต้เตียงถาม วันนี้ไปดูคอนเบอร์รี่มาเหรอไอ้เราก็ตอบไปว่าใช่ ดูรอบเย็นน่ะ แล้วก็คุยยาวเลย จำชื่อไม่ได้เหมือนกันรู้ว่ามาจากสวิส แถมนอนใต้เตียงไอ้ภูมิคืนนี้ก็คืนที่สี่เพิ่งจะทักคุยกันนานมาก สนุกดีเหมือนกันนะ มายุ่นได้ใช้ทั้งอังกฤษและญี่ปุ่นเลย ฮ่าๆๆๆ พอรู้ว่ามาจากไทยก็ถามว่าสถาณการณ์บ้านเมืองเป็นยังไง เพราะเขาก็เพิ่งไปไทยมาเมื่อต้นเดือนเมษา ไปเวียดนามแล้วมาญี่ปุ่น คุยกันถึงตีสอง - ตีสามได้ ไอ้ภูมิไม่ไหวละ ขอตัวไปอาบน้ำแล้วก็นอนเพราะวันต่อไป ต้องย้ายเกสท์เฮาส์ไปที่เดียวกับพี่วอย แล้วนัดมดแหวนไว้ที่อากิฮาบาร่าตอนสิบเอ็ดโมง

พาร์ทสองก็ขอจบแค่นี้ละกัน พาร์ทสามจะมาต่อเรื่อง อีเวนท์ฮาโหลเฟสติวัลที่โอไดบะ อีเวนท์เมล่อ ในวันที่สามเดือนห้า ไปดักคิวท์หน้าบริษัทแล้วไม่เจอ เจอคนอื่นแทน และอีกมากมาย ติดตามได้ คัมมิ่งซูน 55

 

รูปในงานปาร์ตี้ที่ญี่ปุ่น

ร้านที่ไปกินกัน ไม่ไกลจากซันพลาซ่าซักเท่าไหร่

คนซ้ายสุด หัวเหม่งๆเลย ตาโอซาก้า คุยมันมาก 

 

 เสื้อเขียวใส่แว่น ยืนหัวโต๊ะนั้นคือเบ้ซัง 

เฮียหัวฟูที่มาดูคอนที่ไทย กำลังสนทนาไปกินไปกับผมอย่างสนุกสนาน ถึงจะคุยไม่ค่อยรู้เรื่องก็เถอะ
แต่ก็พยายามคุยกันจนเข้าใจจนได้ ฮ่าๆๆๆ ช่วงนั้นมดแหวนกับเอ็มตี้กลับไปก่อนแล้ว

เครดิตรูปในงาน ตาปอนด์ ตาโม พี่วอย 

เป็นงานเลี้ยงหรืองานมีทติ้งที่อบอุ่นดีฮะ คือไม่รู้จะอธิบายยังไง มันอบอุ่นและเป็นกันเองมาก ถึงพวกเราจะคนละสัญชาติ ถึงพวกเราจะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่เพียงเพราะความชอบในนักร้องวงเดียวกัน ก็ทำให้พวกเรามารู้จักกันได้ ทั้งคนญี่ปุ่นในงานนี้ หรือแม้แต่เฮียจากสวิสที่นอนใต้เตียงผม ดนตรีไม่แบ่งสัญชาติ เชื้อชาติและพรหมแดนจริงๆ การไปญี่ปุ่นครั้งนี้บอกได้ว่าสนุกฮะ สนุกมากๆ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากกลับไปสนุกกับพวกเบ้ซังอีกครั้งนึง ไม่สิ อาจจะอีกหลายๆครั้งเลยก็ได้

edit @ 26 Jul 2010 21:54:52 by Sephi